ابوذر یاسری، صنعت موشكی ایران را فراتر از تولید یك سلاح و نمونهای از الگوی خودباوری و پیشرفت بومی دانست و گفت: تجربه شكلگیری این صنعت نشان میدهد كه اتكا به ظرفیت علمی و فنی داخلی میتواند زمینهساز دستیابی به توانمندیهای پیچیده در حوزههای مختلف شود.
به گزارش پایگاه خبری-تحلیلی رادیو گفتوگو، دكتر ابوذر یاسری در برنامه «به وقت گفتوگو» با اشاره به روند شكلگیری صنعت موشكی ایران، اظهار كرد: پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، كشور در حوزههای مختلف، بهویژه عرصه دفاعی، وابستگی قابل توجهی به قدرتهای خارجی داشت و تأمین، تعمیر و بهروزرسانی تجهیزات نظامی نیز به توان و همكاری كشورهای تأمینكننده وابسته بود.
وی با اشاره به نقش دوران جنگ تحمیلی در شكلگیری توان دفاعی بومی افزود: شرایط جنگ فرصتی ایجاد كرد تا توانایی، خلاقیت و نبوغ متخصصان ایرانی در عرصه دفاعی به كار گرفته شود. در آن مقطع، ایران با محدودیت جدی در تعداد موشكهای در اختیار و حتی دانش فنی لازم برای شلیك مستقل آنها مواجه بود؛ با این حال، شهید حسن تهرانیمقدم با پیگیری مسیر مهندسی معكوس و توسعه دانش بومی، زمینهساز شكلگیری ظرفیتهای جدید در این حوزه شد.
یاسری با گرامیداشت یاد شهید تهرانیمقدم، تأكیدات و حمایتهای رهبر شهید از ضرورت دستیابی ایران به استقلال دفاعی را از عوامل مؤثر در پیشبرد این مسیر دانست و خاطرنشان كرد: توسعه توان موشكی كشور بر پایه اتكا به ظرفیتهای داخلی و خودباوری متخصصان دنبال شد و حتی در مواردی، درخواستهای ایران برای دریافت تجهیزات از برخی قدرتهای خارجی نیز با پاسخ منفی مواجه شده بود.
◉ صنعت موشكی؛ الگویی فراتر از حوزه نظامی
این كارشناس مسائل سیاسی و راهبردی با بیان اینكه دستاوردهای صنعت موشكی را نباید صرفاً در چارچوب تولید تسلیحات ارزیابی كرد، گفت: به اعتقاد من، این صنعت الگویی از پیشرفت ایرانی ـ اسلامی است؛ زیرا دستیابی به دانش طراحی و ساخت سامانههای پیچیده، نشاندهنده ظرفیت علمی و فنی متخصصان كشور است و میتواند در سایر صنایع نیز مورد استفاده قرار گیرد.
وی ادامه داد: توانایی طراحی و ساخت موتورهای موشكی و سامانههای پیشرفته، این ظرفیت را ایجاد میكند كه در حوزههایی مانند خودروسازی و دیگر صنایع نیز برای تولید تجهیزات پیچیدهتر تلاش شود. در حوزه بازسازی زیرساختها و صنایع كشور نیز نمونههایی از اتكا به توان داخلی وجود دارد كه از جمله آنها میتوان به مجموعه فولاد مباركه اشاره كرد.
یاسری، این تجربهها را جلوهای از گفتمان «ما میتوانیم» دانست و افزود: خودباوری، تلاش علمی و اتكا به توان متخصصان داخلی از مؤلفههایی است كه میتواند مسیر پیشرفت كشور را در حوزههای مختلف هموار كند.
◉ روایت جایگاه بازدارندگی ایران در تحولات اخیر
این كارشناس در ادامه با اشاره به ارزیابی خود از جایگاه كنونی ایران در معادلات منطقهای و بینالمللی اظهار كرد: به نظر من، ایران نتوانسته است جایگاه و موقعیتی را كه در سالهای اخیر به دست آورده، بهخوبی برای افكار عمومی روایت كند؛ در حالی كه برخی تحلیلگران و چهرههای سیاسی خارجی نیز درباره توانمندیها و موقعیت ایران اظهارنظر كردهاند.
وی با اشاره به مباحث مطرحشده درباره نقش ایران در تنگه هرمز، این موضوع را از نشانههای تغییر در معادلات منطقهای دانست و گفت: در ارزیابی تحولات اخیر باید به ظرفیتهای داخلی، اراده مردم و توان دفاعی كشور توجه كرد.
یاسری با اشاره به تلاشهای دیپلماتیك پیش از آغاز جنگ، مدعی شد كه ایران پیشنهادهایی برای جلوگیری از وقوع درگیری ارائه كرده بود، اما حمله در شرایطی انجام شد كه مذاكرات و نشستهای مرتبط با مسائل دفاعی كشور در جریان بود. به گفته وی، این رخداد نشان داد كه در مواجهه با چنین شرایطی، مقاومت و اتكا به توان داخلی اهمیت دارد.
وی با اشاره به تعریف قدرت در علوم سیاسی بهعنوان توانایی اعمال اراده، اظهار كرد: از نگاه من، هدف طرف مقابل تغییر ساختار سیاسی، اراده و سیاستهای جمهوری اسلامی بود، اما این اهداف محقق نشد و ایران توانست با تكیه بر ظرفیتهای خود در برابر فشارها ایستادگی كند.
◉ نقش معادلات منطقهای در بازدارندگی
یاسری در بخش دیگری از سخنان خود به تحولات منطقه غرب آسیا اشاره كرد و گفت: تنگه هرمز، بابالمندب، لبنان و فلسطین از جمله نقاطی هستند كه در ارزیابی معادلات منطقهای باید مورد توجه قرار گیرند. به اعتقاد وی، حضور و فعالیت نیروهای همسو با ایران در برخی كشورهای منطقه و تداوم مقاومت در برابر حملات نظامی، بخشی از مؤلفههای اثرگذار بر تحولات منطقه است.
این كارشناس مسائل سیاسی و راهبردی همچنین به ظرفیت نیروهای سازمانیافته در عراق و دیگر مناطق اشاره كرد و آن را در چارچوب تحولات سالهای اخیر و شكلگیری شبكههای منطقهای مقاومت قابل بررسی دانست.
یاسری در پایان با تأكید بر نقش رسانهها در تبیین ظرفیتهای دفاعی و تحولات منطقهای خاطرنشان كرد: بازتاب دقیق دستاوردها و ظرفیتهای داخلی میتواند به شناخت بهتر موقعیت كشور كمك كند و در كنار آن، توجه به توان علمی، اراده عمومی و تجربههای حاصل از سالهای گذشته ضروری است.