یادداشت علیرضا تابان گوینده رادیو در سوگ بهروز رضوی؛ صدایی كه مرا عاشق رادیو كرد

به گزارش روابط عمومی معاونت صدا، متن یادداشت به این شرح است:

چقدر سخت است از كسی بنویسم كه صدایش، مرا عاشق رادیو كرد. بعضی آدم‌ها وقتی آسمانی می‌شوند ، فقط جایشان خالی نمی‌شود؛ یك صدا كم می‌شود... صدایی كه سال‌ها با آن زیسته‌ایم، خاطره ساخته‌ایم، اندیشیده‌ایم و بی‌آنكه ببینیمش، دوستش داشته‌ایم. امروز یكی از آن صداها خاموش شد. سال‌ها بود كه صدای استاد بهروز رضوی برای من فقط یك صدا نبود؛ مكتب بود... درس بود... معیار بود... هر وقت می‌خواستم بدانم احترام به مخاطب یعنی چه، شخصیت واژگان یعنی چه، و عشق به رادیو چه شكلی است، به صدای او پناه می‌بردم. هرگز شاگرد كلاسش نبودم، اما سال‌ها در كلاس صدایش نشستم. از او آموختم كه گویندگی فقط خواندن متن نیست؛ دمیدن روح در واژگان است. آموختم كه صدا، وقتی از دل برآید، می‌تواند تا عمق جان آدم‌ها سفر كند. چقدر سخت است ؛ اشك امان نمیدهد. فقط برای یك گوینده اشك نمی‌ریزم. برای بخشی از رؤیاهایم دلتنگم. برای روزهایی كه با شنیدن صدای او، بیشتر عاشق رادیو می‌شدم. برای بزرگ‌مردی كه در مسیر زندگی حرفه‌ای من بیشترین اثر را گذاشت. خداحافظ استاد... خداحافظ ای صدای نجیب روزهای دور و نزدیك... امروز، رادیو دلتنگ‌تر از همیشه است، و بسیاری از ما، در سكوتی سنگین، به دنبال همان صدایی می‌گردیم كه سال‌ها مونس لحظه‌هایمان بود. روحش آرام، و یادش تا همیشه در بلندای امواج صدا، جاودان باد.

علیرضا تابان